Category: Ελλάδα


eklogesΜία ημέρα πριν τις εκλογές αποφάσισα να κάνω κάτι που δεν έχω ξαναεπιχειρήσει: να εξηγήσω όσο το δυνατόν καλύτερα και συνοπτικότερα τι συμβαίνει με τις εκλογές στην Ελλάδα και για ποιο λόγο ΔΕΝ συμμετέχω σε καμία εκλογική διαδικασία (ούτε στο εκλέγειν ούτε στο εκλέγεσθαι). Παραθέτω λοιπόν απόσπασμα από σχετικό μου άρθρο (ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το βρείτε εδώ).

Συνοπτικά οι 5 αλήθειες είναι οι εξής:

  • Τους βουλευτές δεν τους ψηφίζουμε/επιλέγουμε αλλά μας τους επιβάλλουν
  • Ο εκλογικός νόμος είναι πραγματικά άθλιος και δίνει τη δυνατότητα στο σύστημα μέχρι και να μας κλέψει την ψήφο
  • Οι πολιτικοί ηγέτες αναδεικνύονται συντεχνιακά και όχι από κάποια δημοκρατική διαδικασία
  • Εμείς οι πολίτες δεν έχουμε καμία δυνατότητα πολιτικής συμμετοχής
  • Η Ελλάδα δεν είναι Δημοκρατία

 

Αναλυτικά:

1) Η άρχουσα Ολιγαρχία ό,τι και να γίνει τελικά θα επιβάλλει τους πολιτικούς της αρεσκείας της

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία οι υποψήφιοι επιλέγονται από τα κόμματα και όχι από τους πολίτες. Το «χρίσμα» έχοντας επιβιώσει από άλλο αιώνα, μας καταδικάζει στις χείριστες πολιτικές επιλογές και σε μια πολιτική ανισότητα άνευ όρων (δεν μπορούν όλοι να λάβουν το «δαχτυλίδι του αρχηγού»). Η χώρα μας υποφέρει από έναν εκλογικό νόμο ο οποίος εκ των 300 βουλευτικών εδρών, παραχωρεί τις 50 ως δώρο στο πρώτο κόμμα, ενώ άλλες 12 βουλευτικές θέσεις (επικρατείας) εκλέγονται από λίστα προσωπικής επιλογής των κομματικών αφεντικών (προφανώς και στην κορυφή της λίστας φιγουράρουν οι αυλικοί και αυλοκόλακες του κάθε κόμματος). Με άλλα λόγια, περισσότερο από το 20% των φερόμενων αντιπροσώπων μας δεν τους ψηφίζουν καν οι πολίτες (!), ενώ το 100% των βουλευτών έχει επιλεγεί και επιβληθεί σε εμάς από τους κομματικο-άρχοντες. Δυστυχώς, και ενώ το μόνο εκλογικό κριτήριο των Ελλήνων πολιτών, τόσο τώρα όσο και παλιότερα είναι το «μη χείρον βέλτιστον», οι πολίτες όχι μόνο δεν συμμετέχουν στην επιλογή των υποψηφίων των κομμάτων αλλά δια του ισχύοντος νόμου δεν εξασφαλίζεται καν η εκπροσώπηση τους.

 

2) Η άρχουσα Ολιγαρχία μας έχει επιβάλλει έναν ανελεύθερο και πραγματικά απαίσιο εκλογικό νόμο

Ταυτόχρονα, ο ίδιος μισόδημος εκλογικός νόμος πέτυχε την παγκόσμια πρωτοπορία το 2006 και εξίσωσε τα λευκά ψηφοδέλτια με τα άκυρα (!). Σύμφωνα δηλαδή με την ισχύουσα νομοθεσία, η λευκή ψήφος δεν είναι μια θετική συμμετοχή και κάλεσμα για αλλαγή και εξέλιξη αλλά ένα κουρελιασμένο και λερωμένο χαρτί το οποίο δεν μπορεί να επηρεάσει το τελικό εκλογικό ποσοστό των κόμματων. Υπομένουμε δηλαδή για 10 χρόνια έναν νόμο που καταπατά ουσιώδη πολιτικά μας δικαιώματα.

Η πολιτική καπηλεία της ψήφου μας όμως δε σταματάει δυστυχώς εδώ μιας και κάθε ψήφος σε μικρό κόμμα το οποίο δεν καταφέρνει να εισέλθει στη βουλή δεν χάνεται όπως θα ήλπιζε κανείς, αλλά μοιράζεται αναλογικά στα κόμματα της βουλής ανάλογα με τα εκλογικά ποσοστά τους. Η ψήφος μας δηλαδή σε ένα μικρό κόμμα κινδυνεύει κάθε φορά να κλαπεί από την άρχουσα τάξη και να ενισχύσει το ποσοστό ακόμα και εχθρικών για τα συμφέροντά μας κομμάτων! Αντιστοίχως, η αποχή δεν αναγνωρίζεται ως υγιής εκλογική αντίδραση και ακόμα και αν η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αποφασίσουν να απέχουν από την εκλογική διαδικασία, οι πολιτικοί μεταξύ τους θα σχημάτιζαν κυβέρνηση, ανεπηρέαστοι από το πολιτικό κλίμα. Οι νόμοι και το σύνταγμα δηλαδή δεν προβλέπουν καμία αλλαγή ακόμα και αν το 99% των πολιτών απέχουν από τις εθνικές εκλογές!

Τοιουτοτρόπως λοιπόν καταπατούνται τα μοναδικά και εναπομείναντα εκλογικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών στο αντιδημοκρατικό πολιτικό σύστημα της Ελλάδας (κάτι το οποίο δεν θίγεται βέβαια από κανένα κόμμα).

 

3) Οι πολιτικοί μας «ηγέτες» δεν επιλέγονται από εμάς

Η αλήθεια είναι πως οι πολιτικοί ηγέτες στη χώρα μας, δεν μπορούν να επιλεχθούν ούτε καν να αναδειχθούν από τους πολίτες. Πρωθυπουργός της Ελλάδας ορίζεται αυτός που επιλέγει η κοινοβουλευτική ομάδα του κάθε κόμματος. Αν δηλαδή ένας πρωθυπουργός παραιτηθεί, η χώρα δεν πάει σε εκλογές αλλά οι κλειστοί κύκλοι του κόμματος διαλέγουν τον «επίλεκτο» ανάμεσα από τις τάξεις τους. Αντιστοίχως, οι κομματικοί αρχηγοί επιλέγονται με τις πλέον αντιδημοκρατικές μεθόδους και ακόμα και όταν καλούνται να ψηφίσουν οι πολίτες, αυτό γίνεται με τον πλέον εξευτελιστικό για αυτούς τρόπο (χειραγώγηση, εκλογές με έναν υποψήφιο, κτλ.).

Ακόμα χειρότερα, οι Έλληνες πρωθυπουργοί, είθισται να αναδεικνύονται από μηχανισμούς που ξεπερνούν τα σύνορα της χώρας μας…

Αντιστοίχως ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν επιλέγεται από τους πολίτες αλλά εκλέγεται συντεχνιακά από τη βουλή ενώ επιλέγεται συνήθως από το κόμμα της αντιπολίτευσης. Βάσει συντάγματος, οι απαραίτητοι ψήφοι που απαιτούνται από τη βουλή για την ανάδειξη προέδρου της Δημοκρατίας (180 τω αριθμώ) οδηγούν το εκάστοτε κόμμα που έχει την πλειοψηφία να αποδεχθεί το πρόσωπο επιλογής του κόμματος της αντιπολίτευσης για να μην διαλυθεί η βουλή. Ως αποτέλεσμα αυτού, ο αρχηγός του κράτους μας ήταν και παραμένει μια αδύναμη και συμβολική μαριονέττα η οποία εκπροσωπεί τις μειοψηφίες και τις εκάστοτε μικροπολιτικές και μυωπικές σκοπιμότητες.

Στην ουσία και στην πράξη, τους πολιτικούς μας «ηγέτες» δεν τους επιλέγουμε εμείς.

 

4) Οι δυνατότητες πολιτικής συμμετοχής των πολιτών στη χώρα είναι ανύπαρκτες.

Το σύνταγμα και οι νόμοι της Ελλάδας όχι απλά δεν προβλέπουν αλλά ρητώς απαγορεύουν στους πολίτες να συμμετέχουν με δημοκρατικές διαδικασίες στην πολιτική ζωή. Διάφορες δημοκρατικές ιδέες και μέθοδοι συμμετοχής είναι ανύπαρκτες και κυνηγημένες στην Ελλάδα όπως τα δημοψηφίσματα από τους πολίτες, η νομοθετική πρωτοβουλία πολιτών, η ανάκληση/μομφή νόμων και αξιωματούχων, η λογοδοσία απερχόμενων αξιωματούχων, ο συμμετοχικός προϋπολογισμός, κτλ. Δίχως αυτά τα εργαλεία λογοδοσίας και ελέγχου των βουλευτών, οι εκλογές αναδεικνύονται σε μια τυπική διαδικασία και όχι σε έκφραση της πολιτικής εντολής των πολιτών όπως διατυμπανίζει το σύστημα. Ο θεσμικός αποκλεισμός των πολιτών από τη λήψη αποφάσεων είναι αδιαμφισβήτητος.

Αυτή η αδυναμία συμμετοχής, σε συνδυασμό με την ελεγχόμενη πληροφόρηση και ενημέρωση και τη συστηματική συγκάλυψη της αλήθειας από τους πολιτικούς, έχει οδηγήσει στην πλήρη ματαίωση των προσπαθειών του ενεργού και υπεύθυνου πολίτη. Παρόλα αυτά, η Κοινωνία των Πολιτών παραμένει και αναδεικνύεται ως η μόνη υγιής και δυναμική εναλλακτική για την πολιτική και κυρίως πολιτειακή διέξοδο και αλλαγή.

 

5) Το σύνταγμα και το πολίτευμα μας δεν είναι Δημοκρατία! Η πολιτική επιστήμη και ιστορία αποδεικνύουν πως η αντιπροσωπευτική κρατική οργάνωση (με πολιτικούς μεσάζοντες) ουδεμία σχέση έχει με το πολίτευμα της Δημοκρατίας (άμεση συμμετοχή των πολιτών) αλλά αντιθέτως συνιστά μια πρώτης τάξεως συνταγματική Ολιγαρχία (επιστημονικός όρος «Republic»). Αυτή είναι η μεγαλύτερη και καλύτερα κρυμμένη από εμάς αλήθεια.

 

Συνεπώς; Τι αντιπροτείνω; Σίγουρα όχι μια αδιέξοδη, μηδενιστική και απαθή στάση. Αντιθέτως, πρεσβεύω τη Δημοκρατία. Προτείνω τον μοναδικό τρόπο δημοκρατικής συμμετοχής που έχουμε διότι δεν μπορεί κανείς να μας στερήσει. Μιλάω βέβαια για την εναλλακτική πολιτική δράση και οργάνωση: ενημέρωση των πολιτών, και πολιτική πίεση στο Ολιγαρχικό πολιτικό καθεστώς για μετάβαση σε πραγματικό πολίτευμα Δημοκρατίας. Πως γίνεται αυτό; Με εκδηλώσεις, εκδόσεις, εθελοντισμό και κοινωνικές δράσεις. Ο φορέας αλλαγής είναι η Δημοκρατία Ιδεών, ένας πολιτικός οργανισμός υπεράνω χρωμάτων, κομμάτων και ιστορικών προκαταλήψεων. Ένας φορέας Δημοκρατίας.

 

Αντί λοιπόν να αποδεχθείτε την αδιέξοδη εκλογική διαδικασία της Κυριακής μπορείτε να κάνετε τα εξής:

  • Μάθετε την αλήθεια για το πολίτευμα μας
  • Ενημερωθείτε για το τι εστί πραγματικά Δημοκρατία
  • Υπογράψτε το αίτημα για Δημοκρατία
  • Ενημερώστε γνωστούς και φίλους κοινοποιώντας το παρόν άρθρο
  • Πατήστε «μου αρέσει» και κοινοποιήστε την σελίδα της Δημοκρατίας Ιδεών στο Facebook
  • Μελετήστε τα σχετικά άρθρα της Δημοκρατίας Ιδεών και στείλτε μας email για να συμμετέχετε στις προσπάθειες μας για την αναγέννηση της Δημοκρατίας: dimokratiaideon@gmail.com

 

Η Ελλάδα χρειάζεται νέο, και επιτέλους Δημοκρατικό Σύνταγμα και Πολίτευμα. Και το χρειάζεται από τους Έλληνες πολίτες.

Εκλογικός Νόμος

Advertisements

Σχετικά με πρόσφατο δημοσίευμα για τη συμμετοχή μου με τα κοινά και τη δήθεν επικείμενη δημιουργία κόμματος μέσω του πολιτικού οργανισμού «Δημοκρατία Ιδεών».

don-t-label-me-woman-tee_design-300x300Νομίζω πως δεν χρειάζεται να αναφερθώ καν στις ανακρίβειες και την κακή προετοιμασία του συντάκτη σχετικά με το βιογραφικό και τη δράση μου: η ηλικία μου, η εργασία μου στον εκδοτικό οίκο «Ινφογνώμων», κάποια ΜΚΟ, η συμμετοχή μου στο pontos-news.gr και το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη,οι πληρωμένες αίθουσες στο Χίλτον, το τελευταίο μου εγχείρημα που ακούει στο όνομα «ΥοuRule», οι προτάσεις μου για αναθεώρηση του Συντάγματος (εγώ προτείνω νέο και επιτέλους Δημοκρατικό πολίτευμα, όχι μια από τα ίδια – για αναθεώρηση μιλούν οι πολιτικοί), και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω στο «ΥοuRule» το οποίο βέβαια δεν είναι blog όπως επίσης λανθασμένα αναφέρεται αλλά ένα εργαλείο Δημοκρατίας από αυτά που ξενίζουν τον ελληνικό τύπο.

Νομίζω πως για να μπορούμε να σεβόμαστεωςπολίτες την ελληνική «δημοσιογραφία» απαιτείται τουλάχιστον η συγκέντρωση σωστών και ακριβών στοιχείωναπό τους δημοσιογράφους. Οι λανθασμένες εκτιμήσεις και υποθέσεις έπονται αυτών..

Ο λόγος ωστόσο που αποφάσισα να γράψω αυτές τις γραμμές είναι διότι για εμένα το να δημιουργήσω κόμμα, δεν είναι απλώς μια λανθασμένη εκτίμηση ή μιακακόβουλη φήμη. Είναι ένα βαρύ κατηγορώ δεδομένων των ιδεών μου και όλων των πραγμάτων που πρεσβεύω. Και εξηγώ:

Η αλήθεια είναι πως συμμετέχω στα κοινά εδώ και περίπου 10 χρόνια. Άλλα όχι με κάποιο συστημικό τρόπο. Δεν είμαι πολιτικός και ούτε πρόκειται να γίνω. Είμαι πολίτης και με αυτό τον τρόπο πολύ ισχυρότερος σε ένα πολίτευμα Δημοκρατίας. Η Δημοκρατία Ιδεών δημιουργήθηκε ως ένας καθαρά πολιτικός οργανισμός, μια εναλλακτική πολιτική οντότητα που σκοπό έχει να προσφέρει ανιδιοτελώς στην πατρίδα και στους πολίτες. Δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κόμμα. Είμαστε με άλλα λόγια μοναδικοί και σκοπεύουμε να παραμείνουμε έτσι.

Καταλαβαίνω από καρδιάς την αδυναμία του συντάκτη και αυτών που βρίσκονται στα «πολιτικά παρασκήνια»να αντιληφθούν το μοναδικό χαρακτήρα ενός πολιτικού οργανισμού. Καταλαβαίνω απόλυτα για ποιο λόγο βλέπουν τη λέξη «κόμμα» στις πολιτικές προσπάθειες πολιτών να επηρεάσουν οι ίδιοι τα πράγματα χωρίς την ανάμειξη των πολιτικών αφεντικών. Για ποιο λόγο βλέπουν κόμμα σε μια προσπάθεια πολιτών να έχουν άποψη και να προχωρούν σε δράσεις πάνω σε διάφορα θέματα, όπως τέχνης, περιβάλλοντος, τουρισμού αλλά και του ίδιου του πολιτεύματος μας. Ο λόγος βέβαια είναι το ίδιο το σύστημα, το οποίο και προάγει την αυτοκρατορία των κομμάτων και το μονοπώλιο της πολιτική ζωής από αυτά. Όπως ακριβώς συμβαίνει άλλωστε καιμε τις φοιτητικές νεολαίες, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, και εν γένει τη συμμετοχή στα κοινά -κάτι που αποδεικνύει τη μάστιγα των κομμάτων και τον εθνοβόρο ρόλο τους για τη χώρα μέχρι και σήμερα. Γι’ αυτό λοιπόν τους καταλαβαίνω πραγματικά, καθώς η υπέρβαση που απαιτείται δεν είναι εύκολη. Έτσι, αντιστοίχως καταλαβαίνω και αναγνωρίζω τη δυστοκία επιχειρημάτων όσον αφορά την «κομματοποίηση» της Δημοκρατίας Ιδεών.

Πίστευα πάντα και πρεσβεύω πως υπάρχουν δύο τρόποι ενασχόλησης με τα κοινά: αφενός το εκλέγειν και το εκλέγεσθαι το οποίο το έχω δια παντός απορρίψει, και αφετέρου η κοινωνική δράση στην οποία δίνω όλες μου τις δυνάμεις. Απορρίπτω το ισχύον σύστημα, Σύνταγμα και πολίτευμα της Ελλάδας ως μια Συνταγματική Ολιγαρχία της χείριστης ποιότητας και μάχομαι για την αναγέννηση της Δημοκρατίας.

Δεν έχω ρόλο στο ισχύον ανελεύθερο πολιτικό σύστημα. Όποιος είναι μαζί μου, όχι για τις επικείμενες εκλογές, αλλά για την Ελλάδα και τη Δημοκρατία, ας ενισχύσει την προσπάθεια υπογράφοντας το αίτημα για Δημοκρατία εδώ

ή ας επικοινωνήσει με τη Δημοκρατία Ιδεών για να συμμετέχει στις διάφορες δράσεις μας: dimokratiaideon@gmail.com

infopresident

Επιλέξτε την εικόνα για μεγέθυνση

Καθώς οδηγούμαστε σε μια νέα εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη Πρόεδρου της Δημοκρατίας και οι αναλυτές επικεντρώνονται στις ψήφους των βουλευτών και τις πιθανές εξελίξεις, το παρόν άρθρο φιλοδοξεί να στρέψει το ενδιαφέρον στην ουσία του ζητήματος – το θεσμό του Προέδρου.

Τα Συνταγματικά άρθρα που ορίζουν το ρόλο του Προέδρου είναι τα άρθρα 30-50. Σύμφωνα με αυτά, ο ΠτΔ είναι ένα συμβολικό πολιτειακό όργανο με καμία ουσιαστική εξουσία. Ταυτόχρονα, ο ΠτΔ έχει πολλά και ιδιαίτερα αρνητικά χαρακτηριστικά τα οποία αναδεικνύουν τα συστημικά προβλήματα του θεσμού και προβληματίζουν για το κατά πόσο πρέπει να θεωρείται ο εν λόγω θεσμός ως κάτι το αναγκαίο. Με μια πιο διεισδυτική ματιά διαφαίνεται η ανάγκη κατάργησης του πραγματικά αναχρονιστικού και αντιδημοκρατικού Προέδρου της Δημοκρατίας. Συγκεκριμένα:

Ο ΠτΔ είναι ένας θεσμός που δεν εκφράζει ποτέ την πλειοψηφία των πολιτών. Αυτό συμβαίνει καθώς για να μη διαλυθεί η εκάστοτε βουλή και αναγκασθεί να παραιτηθεί η εκάστοτε κυβέρνηση, το κυβερνόν κόμμα συμβιβάζεται και αποδέχεται πάντα την επιλογή της αντιπολίτευσης. Αυτό έχει αποδειχθεί ιστορικά αμέτρητες φορές (περίπτωση Κ. Στεφανόπουλου, Κ. Παπούλια, κτλ), έχοντας ως αποτέλεσμα την για 35ετία ανάδειξη ΠτΔ από την εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση. Πηγή αυτής της πολιτικής και δημοκρατικής διαστρέβλωσης είναι το άρθρο 29 του Συντάγματος.

Ταυτόχρονα, ο ΠτΔ είναι ένας κυριολεκτικά αδύναμος και «διακοσμητικός» θεσμός σε μια εποχή αδήριτης ανάγκης για ισχυρά πολιτειακά όργανα ικανά να διαχειριστούν τις σύγχρονες πολιτικοοικονομικές προκλήσεις. Αυτό εξασφαλίζεται από το άρθρο 35 του Συντάγματος με μια μόνο πρόταση η οποία συν τοις άλλοις περιγράφει και απόλυτα τον προεδρικό θεσμό αποσαφηνίζοντας πως «καμία πράξη του ΠτΔ δεν ισχύει ούτε εκτελείται χωρίς την προσυπογραφή του αρμόδιου Υπουργού». Εξίσου συμβολικός είναι και ο διορισμός του πρωθυπουργού και των υπουργών από τον ΠτΔ (αρθ. 37), μιας και ο διορισμός των ηγετών μιας χώρας από κάποιον που εκφράζει τις κοινοβουλευτικές μειοψηφίες φαίνεται μάλλον αχρείαστος αν όχι προσβλητικός. Από την άλλη, η ικανότητα του ΠτΔ να «εκπροσωπεί διεθνώς το κράτος» και να «κηρύσσει πόλεμο» (αρθ. 36), όντας «αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων» (αρθ. 45) φαντάζει μάλλον ως κακόγουστο αστείο.

Τέλος, ακόμα χειρότερος είναι ο αποσταθεροποιητικός ρόλος του ΠτΔ ο οποίος σύμφωνα με το άρθρο 47 μπορεί να μετριάζει ποινές και να δίνει χάρες επηρεάζοντας και υπονομεύοντας το ρόλο και το έργο της Δικαστικής Εξουσίας. Το χείριστο είναι πως στο ίδιο άρθρο προβλέπεται μέχρι και η απονομή χάρης σε υπουργούς που έχουν διαπράξει ποινικά αδικήματα (!). Εν κατακλείδι, συμβολικά πολιτειακά όργανα τα οποία επιτρέπουν ή ίσως και να προάγουν την ευνοιοκρατία, την πελατειοκρατία και τη διαφθορά, χρήζουν προφανώς μεταρρυθμίσεων.

Στον αντίποδα λοιπόν, αντιπροτείνω έναν νέο θεσμό – τον Πρόεδρο της Ελλάδος. Ο ΠτΕ μπορεί να είναι πράγματι αρχηγός της Εκτελεστικής εξουσίας δίχως όμως να απολαμβάνει και τις νομοθετικές εξουσίες του σημερινού Πρωθυπουργού. Η σημερινή συνταγματική κατάσταση άλλωστε καταστρατηγεί την αρχή της Διάκρισης των Εξουσιών. Με το σκεπτικό αυτό, ο ρόλος του ΠτΕ ως αρχηγός της Εκτελεστικής Εξουσίας οφείλει να είναι αποκλειστικά η διοίκηση της χώρας. Αυτό ουσιαστικά περιορίζεται στην ομαλή λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών και την εξυπηρέτηση του πολίτη, τις διεθνείς σχέσεις, την ασφάλεια και την εθνική άμυνα. Η Νομοθετική Εξουσία πρέπει να ασκείται αποκλειστικά από τη Βουλή, ενώ οι επιρροές στις αποφάσεις και στην ηγεσία της Δικαστικής Εξουσίας πρέπει να απαγορεύονται.

Επιπροσθέτως, ο Πρόεδρος πρέπει να είναι υπερκομματικός και να αναδεικνύεται άμεσα από τους πολίτες. Υποψήφιοι για το αξίωμα δεν θα είναι δηλαδή οι κομματικοί αρχηγοί άλλα όσοι πολίτες συγκεντρώσουν συγκεκριμένο αριθμό υπογραφών υποστήριξης από τους συμπολίτες τους. Η συγκέντρωση των υπογραφών μπορεί να γίνεται φυσικά και ηλεκτρονικά ενώ ο απαιτούμενος αριθμός μπορεί ενδεικτικά να είναι περί τις 5.000 υπογραφές.

Η πρόταση λοιπόν πρεσβεύει τη μετάβαση από ένα συμβολικό θεσμό που προκαλεί τα μικροπολιτικά παιχνίδια, σε έναν διευθυντή της χώρας, υπεράνω χρωμάτων και κομμάτων με συγκεκριμένες και αποκλειστικά «Εκτελεστικές» εξουσίες και αρμοδιότητες έτσι ώστε να επέλθει η επιδιωκόμενη Διάκριση των Εξουσιών στην Ελλάδα και να εξέλθουμε από τις συστημικές παθογένειες των οχλήσεων, τριβών και φθορών της μιας εξουσίας στην άλλη.

Διαβάστε περισσότερα στο βιβλίο μου «Δημοκρατία, το Πολίτευμα που περιμέναμε» από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.

Το παρόν δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία»