Οι απόψεις μου περί πολιτικής ιδεολογίας περιγράφονται και εκφράζονται απόλυτα σε αυτό το κείμενο της Δημοκρατίας Ιδεών.

Ο πολιτικός διαχωρισμός δεξιάς και αριστεράς εμφανίστηκε για πρώτη φορα κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης του 1789, όταν τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης ήταν χωρισμένα σε υποστηρικτές του βασιλιά (Λουδοβίου 16ου) οι οποίοι καθόντουσαν εκ δεξιών του, και σε υποστηρικτές της επανάστασης οι οποίοι καθόντουσαν εξ αριστερών του βασιλιά. Ο βασιλιάς και οι αυλικοί του άρχισαν να αναγνωρίζουν τις δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις από τις θέσεις που συνήθιζαν τα μέλη τους να καταλαμβάνουν στην αίθουσα της Εθνοσυνέλευσης. Οι πρωτοαποκαλούμενοι “δεξιοί” ήταν ταυτόχρονα υποστηρικτές του βασιλιά αλλά και βαθιά θρησκευόμενοι και αναγκάζονταν να κάθονται μακρυά από τους “αριστερούς” οι οποίοι συνήθιζαν να φωνάζουν και να μιλούν με προσβλητικό και πολλές φορές χυδαίο τρόπο (σύμφωνα πάντα με τους δεξιούς). Ακόμα και τότε όμως, τα μέλη της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης ήταν εναντίον της δημιουργίας παρατάξεων και πολιτικών κομμάτων.

Όταν η η Εθνοσυνέλευση αντικαταστήθηκε το 1791 με την Νομοθετική Συνέλευση (βουλή) ο διαχωρισμός συνεχίστηκε παρόλο που το νέο σώμα αποτελείτο από διαφορετικού τύπου πολιτικούς. Οι “προοδευτικοί” από συνήθεια κατέλαβαν την αριστερή θέση στη βουλή, οι “μετριοπαθείς” το κέντρο, και οι “υπερασπιστές του Συντάγματος” βρέθηκαν στη δεξιά θέση του κοινοβουλίου – εκεί δηλαδή που καθόντουσαν πριν λίγα χρόνια οι υπερασπιστές της βασιλείας. 

Είναι προφανές ότι ένας προσδιορισμός ταξιθέτησης με τον οποίο χαρακτήριζε τα μέλη μιας όχι και τόσο Δημοκρατικής βουλής ένας  Γάλλος μονάρχης, δεν είναι κάτι το οποίο πρέπει ή μπορεί να ορίζει τη ζωή μας σε μια Δημοκρατία σήμερα.